Ingrid

In de ruim 20 jaar die ik werkzaam ben geweest in de gezondheidszorg (ziekenhuis en psychogeriatrie) ontdekte ik dat ik een deel van mijn passie had genegeerd. Ik was nooit echt gelukkig in mijn werk. Ik leerde te kijken, te voelen wat iemand nodig had en wat ik kon bieden om daar gehoor aan te geven. Het voelde soms zo frustrerend dat ik aan veel regels en beperkte tijd gebonden was. Regels die ik niet altijd begreep en een tijdsdruk waarbij ik vaak het gevoel had dat ik meer had kunnen betekenen voor de ander. Dit maakte mij uiteindelijk ongelukkig in het mooie vak van verpleegkundige.

Mijn oudste dochter werd ziek op 9-jarige leeftijd, ik wist direct dat het fout was.  Bij haar volgde de diagnose, anorexia en later kwam daar orthorexia bij. Een eetstoornis kwam in onze familie of directe omgeving niet voor. Ik wist er op dat moment ook niets vanaf. Vol vertrouwen liet ik haar in de therapie achter. Tot ik de therapeut hoorde zeggen 'er komen hier veel meiden voor therapie maar ze hebben geen therapie'. Deze opmerking triggerde mij als moeder. De zorg die ons werd geboden bleek niet te helpen. Jarenlang liepen we achter de feiten aan, ze ging eerder achteruit dan vooruit. Dit schudde mij wakker waardoor ik mij in de eetstoornis ging verdiepen. Wat mij vooral bezig hield, hoe word je beter? Waarom geneest de een wel en de ander niet?

Via via kwam ik met een ervaringsdeskundige in contact, dat was het kantelpunt. Van haar heb ik geleerd hoe de ziekte in elkaar steekt, wat er gebeurt in iemands hoofd. Voor zowel mijn loopbaan als in het ziekteproces van mijn dochter kwam er een positieve omwenteling. Ik leerde hoe ik haar zelf kan helpen, ben haar zelf therapie gaan geven met succes. Mijn dochter ging na 5 jaar ziek zijn richting genezing van een vreselijk complexe en ongrijpbare ziekte.

Met deze ervaring en wijsheid heb ik ontdekt dat het mijn passie is om zowel andere kinderen/volwassenen met een eetstoornis te begeleiden in deze zware langdurige periode. Het is zo belangrijk om goed te kijken wat er nu echt speelt! Door juist niet alleen de focus op het eten en niet eten te hebben. Meer over mijn aanpak op de pagina coaching.

Tevens weet ik als ouder hoe lastig het is om een kind met anorexia te hebben. Ik heb ook dingen gedaan die niet helpend waren. De vreselijke onmacht die je voelt als ouder is mij ook bekend. Wat moet je juist wel en niet doen/zeggen? Hoe ga je hiermee om ook in relatie tot eventuele broertjes of zusjes en familie? Daarom bied ik ouder- en gezinsbegeleiding aan. Het komt ook voor dat ik een presentatie geeft op het werk van een client, omdat daar veel onbegrip heerste wat de omgeving onveilig maakte voor haar. Een onveilige omgeving bevordert het herstel niet.