Ingrid

In de ruim 20 jaar die ik werkzaam ben geweest in de gezondheidszorg (ziekenhuis en psychogeriatrie) ontdekte ik dat ik een deel van mijn passie had genegeerd. Ik was nooit echt gelukkig in mijn werk. Ik leerde te kijken, te voelen wat iemand nodig had en wat ik kon bieden om daar gehoor aan te geven. Het voelde soms zo frustrerend dat ik zo aan regels gebonden was. Regels die ik niet altijd begreep en een tijdsdruk. Dit maakte mij uiteindelijk ongelukkig in het mooie vak van verpleegkundige.

Gedurende deze periode werd mijn oudste dochter ziek op 9-jarige leeftijd, ik wist direct dat het fout was. Ze had een eetstoornis, anorexia, maar ze was nog zo jong. Dit kwam in onze familie of omgeving niet voor. Ik wist er op dat moment ook niets vanaf. De zorg die ons werd geboden bleek niet de juiste. Jarenlang liepen we achter de feiten aan, ze ging eerder achteruit dan vooruit.

Via via kwam ik met een ervaringsdeskundige in contact, dat was het kantelpunt. Dit is echt een groot gemis in de huidige zorg op dit gebied, vooral bij jonge kinderen. Ik heb geleerd hoe ik haar zelf kan helpen, heb haar zelf "therapie" gegeven met succes. Mijn dochter ging na 5 jaar ziek zijn richting genezing van een vreselijk complexe en ongrijpbare ziekte.

Met deze ervaring en wijsheid voel ik dat het mijn passie is om zowel andere kinderen met anorexia als hun ouders te begeleiden in deze moeilijke periode. Het is zo belangrijk om goed te kijken wat er nu echt speelt! En juist niet alleen de focus op het eten en niet eten te hebben. Meer over mijn aanpak op de pagina coaching.

Tevens weet ik als ouder hoe lastig het is geweest om een kind met anorexia te hebben. Wat moet je juist wel en niet doen? Hoe ga je hiermee om ook in relatie tot eventuele broertjes of zusjes en familie? Daarom bied ik ook ouder- en gezinsbegeleiding aan.